іму́нны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. іму́нны іму́нная іму́ннае іму́нныя
Р. іму́ннага іму́ннай
іму́ннае		 іму́ннага іму́нных
Д. іму́ннаму іму́ннай іму́ннаму іму́нным
В. іму́нны (неадуш.)
іму́ннага (адуш.)		 іму́нную іму́ннае іму́нныя (неадуш.)
іму́нных (адуш.)
Т. іму́нным іму́ннай
іму́ннаю		 іму́нным іму́ннымі
М. іму́нным іму́ннай іму́нным іму́нных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

іму́нны имму́нный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

іму́нны, ‑ая, ‑ае.

1. Абаронны, ахоўны. Імунная сываратка.

2. Неўспрымальны да яду, да заражэння чым‑н. Імунная ўласцівасць арганізма.

[Ад лац. immunis — свабодны ад чаго‑н., некрануты.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

іму́нны мед., біял. immún, únempfindlich (gégen Kránkheit)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

іму́нны

(лац. immunis = свабодны ад чаго-н., некрануты)

1) абаронны, ахоўны (напр. і-ая сываратка);

2) неўспрымальны да яду, да заражэння чым-н. (і-ая ўласцівасць арганізма).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

імунітэ́т, -у, М -тэ́це, м. (спец.).

1. Неўспрымальнасць арганізма да заражэння хваробамі.

Набыты і.

Выпрацаваць і. супраць чаго-н. (таксама перан.: здольнасць процістаяць чаму-н.).

2. Выключнае права, якое даецца пэўным асобам, не падпарадкоўвацца некаторым агульным законам.

Дыпламатычны і. (недатыкальнасць асобы, памяшканняў дыпламатаў).

|| прым. іму́нны, -ая, -ае (да 1 знач.) і імунітэ́тны, -ая, -ае.

Імунная рэакцыя арганізма.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

имму́нный в разн. знач. іму́нны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

resistant

[rɪˈzɪstənt]

adj.

1) іму́нны

2) усто́йлівы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

immune

[ɪˈmju:n]

adj.

1) неўспрыма́льны, адпо́рны, іму́нны

2) вы́звалены, во́льны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

АГРАНУЛАЦЫТО́З,

алейкія, рэзкае памяншэнне колькасці або амаль поўнае знікненне з крыві гранулацытаў. Агранулацытоз можа быць сімптомам прамянёвай хваробы, лейкозу, малярыі, брушнога тыфу, віруснага гепатыту, грыпу і інш., а таксама самаст. хваробай (востры агранулацытоз), агранулацытоз міэлатаксічны ўзнікае пры парушэнні ўтварэння гранулацытаў у касцявым мозгу, агранулацытоз імунны назіраецца пры разбурэнні гранулацытаў крыві. Можа сведчыць пра парушэнне функцыі крывятворнай,. імуннай і інш. сістэм арганізма.

т. 1, с. 82

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)