іліры́йскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
іліры́йскі |
іліры́йская |
іліры́йскае |
іліры́йскія |
| Р. |
іліры́йскага |
іліры́йскай
іліры́йскае |
іліры́йскага |
іліры́йскіх |
| Д. |
іліры́йскаму |
іліры́йскай |
іліры́йскаму |
іліры́йскім |
| В. |
іліры́йскі (неадуш.)
іліры́йскага (адуш.) |
іліры́йскую |
іліры́йскае |
іліры́йскія (неадуш.)
іліры́йскіх (адуш.) |
| Т. |
іліры́йскім |
іліры́йскай
іліры́йскаю |
іліры́йскім |
іліры́йскімі |
| М. |
іліры́йскім |
іліры́йскай |
іліры́йскім |
іліры́йскіх |
Крыніцы:
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
іліры́йскі, ‑ая, ‑ае.
Гіст. Які мае адносіны да Ілірыі, ілірыйцаў, які належыць, уласцівы ім. Ілірыйскія плямёны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
МАЖУРА́НІЧ ((Mažuianić) Іван) (11.8.1814, Нові-Вінадольскі, Харватыя — 4.8.1890),
харвацкі паэт. У 1833—37 вывучаў філасофію і права ў Заграбе і Сомбатхеі (Венгрыя). Друкаваўся з 1835. У 1830—40-я г. прымыкаў да ілірызму, ідэямі якога прасякнуты яго патрыят. вершы «Продкам славян», «Ілірыя ў вяках», праца «Харваты мадзьярам» (1848). Яго ліра-эпічная паэма «Смерць Смаіл-агі Чэнгііча» (1846) прысвечана барацьбе паўд. славян супраць асманскіх заваёўнікаў, услаўленню слав. адзінства і вольнасці. Падрыхтаваў і выдаў «Нямецка-ілірыйскі слоўнік» (1842, з Ё.Ужаравічам), «Слоўнік «Асмана» Гундуліча» (1844, з М.Мажуранічам).
Тв.:
Рус. пер. — у кн.: Поэты Югославии XIX—ХХ вв. М. 1963.
І.А.Чарота.
т. 9, с. 502
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)