ярлы́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
ярлы́чны |
ярлы́чная |
ярлы́чнае |
ярлы́чныя |
| Р. |
ярлы́чнага |
ярлы́чнай
ярлы́чнае |
ярлы́чнага |
ярлы́чных |
| Д. |
ярлы́чнаму |
ярлы́чнай |
ярлы́чнаму |
ярлы́чным |
| В. |
ярлы́чны (неадуш.)
ярлы́чнага (адуш.) |
ярлы́чную |
ярлы́чнае |
ярлы́чныя (неадуш.)
ярлы́чных (адуш.) |
| Т. |
ярлы́чным |
ярлы́чнай
ярлы́чнаю |
ярлы́чным |
ярлы́чнымі |
| М. |
ярлы́чным |
ярлы́чнай |
ярлы́чным |
ярлы́чных |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ярлы́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.
1. Грамата, пісьмовы ўказ ханаў Залатой Арды (уст.).
2. Лісток на чым-н. з указаннем назвы, колькасці, месца вырабу, нумара і пад.
Багажны я.
Бутэлечны я.
3. перан. Шаблонная, стандартная (звычайна адмоўная), надта кароткая характарыстыка, ацэнка каго-, чаго-н.
Гатовыя ярлыкі.
Прыклеіць я. каму-н.
|| памянш. ярлычо́к, -чка́, мн. -чкі́, -чко́ў, м. (да 2 знач.).
|| прым. ярлы́чны, -ая, -ае (да 2 знач.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)