я́гадзіна
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
я́гадзіна |
я́гадзіны |
| Р. |
я́гадзіны |
я́гадзін |
| Д. |
я́гадзіне |
я́гадзінам |
| В. |
я́гадзіну |
я́гадзіны |
| Т. |
я́гадзінай
я́гадзінаю |
я́гадзінамі |
| М. |
я́гадзіне |
я́гадзінах |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
я́гадзіна, ‑ы, ж.
Разм. Адна ягада. Маці дастане з гары мерзлых журавін і пакладзе іх — па ягадзіне — ёй, Тані, у вушы. Пташнікаў. Шэмет палажыў ягадзіну назад у вазу, узяў у рукі другую, патрымаў і яе палажыў. Лобан.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)