ю́ха

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. ю́ха
Р. ю́хі
Д. ю́се
В. ю́ху
Т. ю́хай
ю́хаю
М. ю́се

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

юха́ обл., см. ю́шка.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ю́ха ж., разг.

1. уха́, уши́ца;

2. перен. кровь

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ю́ха, ‑і, ДМ юсе, ж.

Разм. Тое, што і юшка ​2 (у 1, 4 знач.). Тым часам каля шалаша Віктар.. гатаваў над агнём юху. Краўчанка. Па карку Баба так дала, Што Пеўню вочы засланіла І юха з Пеўня пацякла. Колас.

•••

Юху спусціць гл. спусціць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ю́ха ж. разм. Blut n -(e)s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

юха

Том: 37, старонка: 269.

img/37/37-269_1464_Юха.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

Стольберг Карла Юха

т. 15, с. 187

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

juszka

ж. юшка, юха

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ю́шка обл.

1. (похлёбка) ю́шка, -кі ж.;

2. (кровь) юха́, -хі́ ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Паўю́ха ’павітуха, Cuscuta L.’ (ваўк., Сл. ПЗБ). Да па- (< прасл. po‑) і віцца (гл.). Аб суфіксе ‑юха гл. Сцяцко, Афікс. наз., 71.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)