этэрні́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. этэрні́т
Р. этэрні́ту
Д. этэрні́ту
В. этэрні́т
Т. этэрні́там
М. этэрні́це

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

этэрні́т, ‑у, М ‑ніце, м.

Штучны шыфер, які вырабляецца з сумесі азбесту і цэменту.

[Фр. éternite.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

этэрні́т

(ад лац. aeternus = вечны)

дахавы матэрыял (шыфер), які вырабляецца з сумесі азбесту і цэменту.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

этерни́т стр. этэрні́т, -ту м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)