электралі́тны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
электралі́тны |
электралі́тная |
электралі́тнае |
электралі́тныя |
| Р. |
электралі́тнага |
электралі́тнай
электралі́тнае |
электралі́тнага |
электралі́тных |
| Д. |
электралі́тнаму |
электралі́тнай |
электралі́тнаму |
электралі́тным |
| В. |
электралі́тны (неадуш.)
электралі́тнага (адуш.) |
электралі́тную |
электралі́тнае |
электралі́тныя (неадуш.)
электралі́тных (адуш.) |
| Т. |
электралі́тным |
электралі́тнай
электралі́тнаю |
электралі́тным |
электралі́тнымі |
| М. |
электралі́тным |
электралі́тнай |
электралі́тным |
электралі́тных |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
электралі́тны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да электраліту, звязаны з электралітам. Электралітны завод.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
во́дна-электралі́тны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
во́дна-электралі́тны |
во́дна-электралі́тная |
во́дна-электралі́тнае |
во́дна-электралі́тныя |
| Р. |
во́дна-электралі́тнага |
во́дна-электралі́тнай
во́дна-электралі́тнае |
во́дна-электралі́тнага |
во́дна-электралі́тных |
| Д. |
во́дна-электралі́тнаму |
во́дна-электралі́тнай |
во́дна-электралі́тнаму |
во́дна-электралі́тным |
| В. |
во́дна-электралі́тны (неадуш.)
во́дна-электралі́тнага (адуш.) |
во́дна-электралі́тную |
во́дна-электралі́тнае |
во́дна-электралі́тныя (неадуш.)
во́дна-электралі́тных (адуш.) |
| Т. |
во́дна-электралі́тным |
во́дна-электралі́тнай
во́дна-электралі́тнаю |
во́дна-электралі́тным |
во́дна-электралі́тнымі |
| М. |
во́дна-электралі́тным |
во́дна-электралі́тнай |
во́дна-электралі́тным |
во́дна-электралі́тных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
электроли́тный электралі́тны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
НЫ́РАЧНАЯ НЕДАСТАТКО́ВАСЦЬ,
паталагічны стан, пры якім ныркі часткова ці цалкам страчваюць здольнасць падтрымліваць пастаянства хім. саставу ўнутр. асяроддзя арганізма. У выніку парушаюцца водна-электралітны баланс, кіслотна-шчолачная раўнавага, затрымліваецца выдаленне з арганізма прадуктаў азоцістага абмену. Устойлівая Н.н. (на 70% і больш) вядзе да самаатручэння. Бывае вострая і хранічная. Прычыны вострай Н.н. — шок, цяжкае абязводжванне арганізма і страта солей, атручэнне ртуццю, некат. лек. прэпаратамі і інш. Пры вострай Н.н. рэзка скарачаецца выдаленне мачы, узнікае смага, задышка, ірвота, мышачныя сутаргі. Хранічная Н.н. абумоўлена хранічнымі захворваннямі нырак і іх пашкоджаннямі пры хваробах абмену рэчываў (напр., цукр. дыябеце), некат. хваробах крыві і інш. У хворых на хранічную Н.н. скура шэра-жоўтага колеру, павышаны артэрыяльны ціск, у цяжкіх выпадках вял. ацёкі, кома. Лячэнне: дыета, тэрапеўт., ачышчэнне крыві (напр., гемадыяліз), у канчатковай стадыі хранічнай Н.н. — перасадка ныркі.
В.С.Пілатовіч.
т. 11, с. 392
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)