шчэ́ць

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 3 скланенне

адз.
Н. шчэ́ць
Р. шчэ́ці
Д. шчэ́ці
В. шчэ́ць
Т. шчэ́ццю
М. шчэ́ці

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шчэць ж., разг. щети́на

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шчэць, ‑і, ж.

Разм. Тое, што і шчацінне. Сям-там на задворках п[а]лае агнём салома, а вецер разносіць гарэлы пах свіней шчэці. Колас. Жылісты, зарослы чорнай шчэццю мужык кіраваў да плыта. Радкевіч. Шчэць лясоў на вяршынях, на вышэйшых схілах то там, то тут танула ў клубах дыму, знікала з вачэй. Мележ.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шчэць ж. разм. гл. шчаціна, шчацінне

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

щети́на ж., прям., перен. шчаці́нне, -ння ср., шчэць, род. шчэ́ці ж.;

свина́я щети́на свіно́е шчаці́нне, свіна́я шчэць;

во́лосы щети́ной валасы́ шчаці́ннем;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

szczecina

ж. шчацінне, шчэць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

stubble [ˈstʌbl] n.

1. іржы́шча, іржэ́ўнік

2. каро́тка абстры́жаныя валасы́; даўно́ него́леная барада́, шчэць, шчаці́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Schwéinsborste f -, -n свіна́я шчэць, свіно́е шчаці́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

паву́дзіць, ‑джу, ‑дзіш, ‑дзіць; зак., каго і без дап.

Вудзіць некаторы час. На рэчцы З наседжаных пнёў Было б мне прыемна пабудзіць Калючых, як шчэць, акунёў І сонца, што раніцу будзіць. Ляпёшкін. — Ну, давай тут павудзім, — спыніў мяне дзед Мацей. Ляўданскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

stubble

[ˈstʌbəl]

n.

1) (і)ржэ́ўнік -у m., (і)ржы́шча n.

2) шчаці́на, шчэць f., шчаці́ньне n. (на няго́леным тва́ры)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)