шчу́панне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. шчу́панне
Р. шчу́пання
Д. шчу́панню
В. шчу́панне
Т. шчу́паннем
М. шчу́панні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шчу́панне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. шчупаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шчу́паць, -аю, -аеш, -ае; -аны; незак.

1. каго-што. Датыкацца, мацаць з мэтай агляду, даследавання.

Ш. курэй.

2. перан. Уважліва разглядаць.

Ш. вачамі каго-, што-н.

3. што. Даследаваць шчупам.

|| зак. пашчу́паць, -аю, -аеш, -ае; -аны.

|| наз. шчу́панне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

щу́панье

1. ма́цанне, -ння ср.;

2. шчу́панне, -ння ср., ма́цанне, -ння ср., абма́цванне, -ння ср.; праслухо́ўванне, -ння ср.;

3. шчу́панне, -ння ср., прашчу́пванне, -ння ср.; см. щу́пать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)