шлё́нскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. шлё́нскі шлё́нская шлё́нскае шлё́нскія
Р. шлё́нскага шлё́нскай
шлё́нскае		 шлё́нскага шлё́нскіх
Д. шлё́нскаму шлё́нскай шлё́нскаму шлё́нскім
В. шлё́нскі (неадуш.)
шлё́нскага (адуш.)		 шлё́нскую шлё́нскае шлё́нскія (неадуш.)
шлё́нскіх (адуш.)
Т. шлё́нскім шлё́нскай
шлё́нскаю		 шлё́нскім шлё́нскімі
М. шлё́нскім шлё́нскай шлё́нскім шлё́нскіх

Крыніцы: piskunou2012, tsblm1996.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

шлёнка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак, ж.

Авечка танкашэрснай пароды, а таксама футра і воўна яе.

|| прым. шлёнскі, -ая, -ае.

Шлёнская парода авечак.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Wodzisław Śląski

м. г. Вадзіслаў-Шлёнскі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Lwówek Śląski

м. г. Львовек-Шлёнскі

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

КАЎШ ((Kausch) Іоган Іозеф) (1751, г. Лёвенберген, цяпер Львувек-Шлёнскі, Дальнашлёнскае ваяв., Польшча — 1825),

нямецкі ўрач, падарожнік. Д-р медыцыны (1773). Прыдворны медык князя Хацфельд-Трахенберга, урадавы саветнік у Лягніцы (Сілезія, цяпер Польшча). Пра сваё падарожжа па Рэчы Паспалітай, у т. л. па Беларусі, напісаў кнігу «Звесткі пра Польшчу» (1793). Аўтар шэрагу прац па медыцыне.

т. 8, с. 186

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)