ша́брыць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. ша́бру ша́брым
2-я ас. ша́брыш ша́брыце
3-я ас. ша́брыць ша́браць
Прошлы час
м. ша́брыў ша́брылі
ж. ша́брыла
н. ша́брыла
Загадны лад
2-я ас. ша́бры ша́брыце
Дзеепрыслоўе
цяп. час ша́брачы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ша́брыць несов., тех. ша́брить, шаброва́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ша́брыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; незак.

Спец. Апрацоўваць шаберам. Слесары разбіраюць станок, замяняюць, што патрэбна, шабраць. Ярашэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ша́брить несов., техн. ша́брыць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

шабрава́ць несов., тех., см. ша́брыць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ша́брыцца, ‑рыцца; незак.

Зал. да шабрыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ша́браны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад шабрыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ша́бранне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. шабрыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

шабрава́ць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак., што.

Спец.

1. Тое, што і шабрыць. У Анатоля два вучні — Алег і Анатоль. Адзін, узабраўшыся на верх, шабруе вялізны круг, другі пракручвае дрэллю адтуліну ў станіне. Асіпенка.

2. У цаглянай кладцы — укладаць (цэглу) так, каб нівы па вертыкалі не супадалі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)