частей

Том: 36, старонка: 281.

img/36/36-281_1442_Частей.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

двайча́сты обл. (состоящий из двух частей) двойно́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ра́та ж., разг. одна́ из часте́й о́бщей пла́ты, до́лга

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ressource [rεsursə] f -, -n частей pl рэсу́рсы, крыні́цы, дапамо́жныя сро́дкі

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

патро́йны (состоящий из трёх однородных частей) тройно́й;

п. кана́т — тройно́й кана́т

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вде́сятеро нареч. (в десять раз) у дзе́сяць разо́ў; (в десять частей) у дзе́сяць сто́лак;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

МУГУРЭ́ВІЧ (Эвалд Станіслававіч) (н. 6.4.1931, с. Баркава Рэзекненскага р-на, Латвія),

латышскі археолаг. Чл.-кар. АН Латвіі (1989). Д-р гіст. н. (1984), праф. (1990). Скончыў Латвійскі ун-т (1956). З 1956 навук. супрацоўнік гіст. музея ў Рызе, з 1958 навук. супрацоўнік, з 1971 заг. аддзела археалогіі і антрапалогіі Ін-та гісторыі Латвійскай АН. Асн. кірункі навук. дзейнасці — археалогія жал. веку і сярэдневякоўя Латвіі, культ. сувязі Латвіі з суседнімі землямі, у т. л. Беларусі.

Тв.:

Восточная Латвия и соседние земли в X—XIII вв. Рига, 1965;

Состояние и задачи археологического изучения этногенеза балтских народов (разам з А.​З.​Таўтавічусам) // Из древнейшей истории балтских народов: (по данным археологии и антропологии). Рига, 1980;

Находки железных частей пахотных орудий 10—17 вв. в Восточной Прибалтике // Новое в археологии Прибалтики и соседних территорий: Сб. ст. Таллинн, 1985.

т. 11, с. 5

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

зме́ннасць ж.

1. (форма организации работы по сменам) сме́нность;

2. изменя́емость;

з. часці́н мо́вы — изменя́емость часте́й ре́чи

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прапо́рцыя ж., в разн. знач. пропо́рция;

пра́вільныя ~цыі ча́стак це́ла — пра́вильные пропо́рции часте́й те́ла;

арыфметы́чная п. — арифмети́ческая пропо́рция

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ІСПА́НСКАЯ МО́ВА,

адна з раманскіх моў (ібера-раманская падгрупа). Афіц. мова Іспаніі, большасці краін Паўд. і Цэнтр. Амерыкі, Рэспублікі Экватарыяльная Гвінея. Пашырана таксама ў Марока, на Філіпінах. Адна з 6 афіц. моў ААН. І.м. стала развівацца з нар. латыні, якая замацавалася на Пірэнеях у 3—2-м ст. да н.э. ў выніку рым. каланізацыі. Мае 2 асн. групы дыялектаў: паўн. (кастыльскі, арагонскі, леонскі) і паўд. (андалузскі дыялект з некалькімі разнавіднасцямі). Асн. фанет. рысы: у націскным і ненаціскным становішчы ўсе 5 галосных вымаўляюцца выразна, шматлікія дыфтонгі і трыфтонгі ўтвараюцца шляхам спалучэння моцных галосных са слабымі, націск звычайна на апошнім або перадапошнім складзе. Назоўнікі і прыметнікі не скланяюцца, вял. колькасць марфал. і аналіт. форм дзеяслова. Лексіка І.м. пераважна з нар. латыні. У слоўнікавым складзе шмат германізмаў, галіцызмаў, арабізмаў. Першыя пісьмовыя помнікі адносяцца да 12 ст. Літ. мова на аснове кастыльскага дыялекту. Пісьменства на аснове лацініцы.

Літ.:

Васильева-Шведе О.К., Степанов Г.В. Теоретическая грамматика испанского языка: Морфология и синтаксис частей речи. 2 изд. М., 1980;

Іх жа. Теоретическая грамматика испанского языка: Синтаксис предложения. М., 1981.

У.​В.​Макараў.

т. 7, с. 344

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)