цё́рн

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. цё́рн
Р. цё́рну
Д. цё́рну
В. цё́рн
Т. цё́рнам
М. цё́рне

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

цёрн, -у, м.

Калючы куст або дрэва сямейства ружакветных, а таксама дробныя чорна-сінія, з шызым налётам плады гэтай расліны, якія маюць даўкі смак.

|| прым. цярно́вы, -ая, -ае.

Ц. куст.

◊

Цярновы вянок — сімвал мучэння, пакут (калючы цярновы вянок быў надзеты на Ісуса Хрыста перад распяццем на крыжы).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

цёрн, род. цёрну м., бот. тёрн

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

цёрн, ‑у, м.

1. Калючы куст або дрэва сямейства ружакветных, якое дае дробныя чорна-сінія, з шызым налётам, плады даўкага смаку.

2. зб. Плады гэтай расліны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Цёрн 9/584; 11/108 (іл.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

цёрн

т. 17, с. 110

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

цёрн м. бат. Schléhdorn m -(e)s, -e, Schléhe f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

цярно́вы гл. цёрн.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

blackthorn [ˈblækθɔ:n] n. bot. цярно́ўнік, цёрн

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

цярно́ўнік, ‑у, м.

Тое, што і цёрн. Зараснікі цярноўніку.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)