хіві́нскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. хіві́нскі хіві́нская хіві́нскае хіві́нскія
Р. хіві́нскага хіві́нскай
хіві́нскае		 хіві́нскага хіві́нскіх
Д. хіві́нскаму хіві́нскай хіві́нскаму хіві́нскім
В. хіві́нскі (неадуш.)
хіві́нскага (адуш.)		 хіві́нскую хіві́нскае хіві́нскія (неадуш.)
хіві́нскіх (адуш.)
Т. хіві́нскім хіві́нскай
хіві́нскаю		 хіві́нскім хіві́нскімі
М. хіві́нскім хіві́нскай хіві́нскім хіві́нскіх

Крыніцы: piskunou2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хіві́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да хівінцаў, які належыць, уласцівы ім. Хівінскія паходы. Хівінскія дываны.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

хиви́нский хіві́нскі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

АБУ́-ЛЬ-ГАЗІ́ (Бахадур-хан) (12.8.1603, г. Ургенч, Узбекістан — сак. 1664),

узбекскі пісьменнік, гісторык. Хівінскі хан. У творах («Радаслоўная туркменаў» і «Радаслоўнае дрэва цюркаў») ёсць каштоўныя звесткі пра жыццё і гісторыю розных плямёнаў Сярэдняй Азіі, шэраг нар. легендаў, паданняў, прымавак і прыказак.

Літ.:

Кононов А.Н. Родословная туркмен. Соч. Абу-л-Гази хана хивинского. М.; Л., 1958.

т. 1, с. 47

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)