ху́ста, -ы, ДМ -сце, мн. -ы, хуст і -аў, ж.

Вялікая хустка.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ху́ста

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. ху́ста ху́сты
Р. ху́сты ху́ст
ху́стаў
Д. ху́сце ху́стам
В. ху́сту ху́сты
Т. ху́стай
ху́стаю		 ху́стамі
М. ху́сце ху́стах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ху́ста ж. большо́й плато́к м., шаль

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ху́ста, ‑ы, ДМ ‑сце, ж.

Вялікая хустка. Адна дзяўчына ў ружовай хусце Званчэй за ўсіх жартуе і смяецца. Панчанка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

хуста

Том: 36, старонка: 184.

img/36/36-184_0908_Хуста.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

плат м., уст. ху́ста, -ты ж.; см. плато́к.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Ку́ста ’хуста’ (Мат. Гом.), Гл. хуста.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Про́швуст ’сатканае, але яшчэ не адрэзанае ад асновы палатно’ (брэсц., Нар. лекс.). Нейкая кантамінацыя, магчыма, з прошва і хуста (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Лі́пскі — у выразе лі́пская хуста ’хустка чырвонага колеру’ (Ян.). Паходзіць (праз польск. мову) ад назвы г. Лейпцыга — Lipsk (параўн. і чэш. Lipsko, луж. Lipsk), у якім знаходзілася фабрыка.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

chusta

ж.

1. хустка, хуста;

błady jak chusta — белы, як палатно;

2. кавалак палатна

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)