худзі́на

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. худзі́на
Р. худзі́ны
Д. худзі́не
В. худзі́ну
Т. худзі́най
худзі́наю
М. худзі́не

Крыніцы: nazounik2008, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

худзі́на, ‑ы, ж.

Тое, што і худзізна (у 1 знач.). З-пад скуры [каня] выразна вытыркалі рабрыны, аж іх можна было пералічыць, і чорная шэрсць на іх парудзела ад худзіны. Крапіва.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

angularity

[,æŋgjəˈlærəti]

n., pl. -ties

1) кантава́тасьць, вуглава́тасьць f.

2) нехлямя́жасьць, нязгра́бнасьць f.

3) худзіна́, хударля́васьць f.

•

- angularities

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)