хвошч, хвашчу́, мн. хвашчы́, хвашчо́ў, м.

Шматгадовая споравая расліна сямейства хвашчовых з зялёнымі, звычайна галінастымі сцёбламі і лускаватым лісцем.

|| прым. хвашчо́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

хво́шч

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. хво́шч хвашчы́
Р. хвашчу́ хвашчо́ў
Д. хвашчу́ хвашча́м
В. хво́шч хвашчы́
Т. хвашчо́м хвашча́мі
М. хвашчы́ хвашча́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

хвошч, род. хвашчу́ м., бот. хвощ

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

хвошч, хвашчу, м.

Шматгадовая споравая травяністая расліна сямейства хвашчовых з зялёнымі, звычайна галінастымі сцёбламі і лускаватым лісцем. Палявы хвошч. Балотны хвошч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Хвошч 3/188; 11/49

- » - палявы 11/49 (іл.)

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

хвошч

т. 17, с. 5

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

хвошч м. бат. Scháchtelhalm m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

хвошч

1. Зараснік хвашчу Equisetum балотнага, палявога, лугавога (БРС).

2. Прыбярэжнае месца ў балоце, возеры (Жытк.).

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

Хвошч Дз. Р. 8/162

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

яле́нчык

‘хвошч’

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. яле́нчык
Р. яле́нчыка
Д. яле́нчыку
В. яле́нчык
Т. яле́нчыкам
М. яле́нчыку

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)