хаты́ль
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
хаты́ль |
хатылі́ |
| Р. |
хатыля́ |
хатылёў |
| Д. |
хатылю́ |
хатыля́м |
| В. |
хаты́ль |
хатылі́ |
| Т. |
хатылём |
хатыля́мі |
| М. |
хатылі́ |
хатыля́х |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
хаты́ль, -ля́ м., обл., см. хату́ль
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
хаты́ль, ‑я, м.
Абл. Хатуль. Я закінуў за плечы свой дарожны хатыль і пабрыў на луг, абмінаючы кусты вербалозу. Чыгрынаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)