франкава́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. франкава́нне
Р. франкава́ння
Д. франкава́нню
В. франкава́нне
Т. франкава́ннем
М. франкава́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

франкава́нне ср., спец. франки́рование, франкиро́вка ж.; см. франкава́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

франкава́нне, ‑я, н.

Спец. Дзеянне паводле знач. дзеясл. франкаваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

франкі́раванне ср., см. франкава́нне

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

frankowanie

н. франкаванне

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

франки́рование спец. франкава́нне, -ння ср., франкі́раванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

франкиро́вка ж.

1. (действие) франкава́нне, -ння ср., франкі́раванне, -ння ср.;

2. (плата) франкіро́ўка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)