фо́гт

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. фо́гт фо́гты
Р. фо́гта фо́гтаў
Д. фо́гту фо́гтам
В. фо́гта фо́гтаў
Т. фо́гтам фо́гтамі
М. фо́гце фо́гтах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

фогт

(ням. Vogt, ад п.-лац. vocatus = абаронца)

службовая асоба ў сярэдневяковай Зах. Еўропе, якая загадвала пэўнай адміністрацыйнай акругай; суддзя ў манастырскай вотчыне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

Фогт Фёдар Адольфавіч

т. 16, с. 433

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Фогт Ф. А. 6/107; 10/612: 12/610

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)