фасфе́н
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
фасфе́н |
фасфе́ны |
| Р. |
фасфе́ну |
фасфе́наў |
| Д. |
фасфе́ну |
фасфе́нам |
| В. |
фасфе́н |
фасфе́ны |
| Т. |
фасфе́нам |
фасфе́намі |
| М. |
фасфе́не |
фасфе́нах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
фасфе́н
(ад гр. phos = святло + phaino = паказваю)
зрокавае адчуванне колеру, якое ўзнікае ў чалавека без уздзеяння святла на вока, пры механічных, хімічных і электрычных раздражненнях сятчаткі або зрокавых участкаў кары галаўнога мозгу.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)