фасфары́тавы
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
фасфары́тавы |
фасфары́тавая |
фасфары́тавае |
фасфары́тавыя |
| Р. |
фасфары́тавага |
фасфары́тавай
фасфары́тавае |
фасфары́тавага |
фасфары́тавых |
| Д. |
фасфары́таваму |
фасфары́тавай |
фасфары́таваму |
фасфары́тавым |
| В. |
фасфары́тавы (неадуш.)
фасфары́тавага (адуш.) |
фасфары́тавую |
фасфары́тавае |
фасфары́тавыя (неадуш.)
фасфары́тавых (адуш.) |
| Т. |
фасфары́тавым |
фасфары́тавай
фасфары́таваю |
фасфары́тавым |
фасфары́тавымі |
| М. |
фасфары́тавым |
фасфары́тавай |
фасфары́тавым |
фасфары́тавых |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
фасфары́тавы фосфори́товый
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
фасфары́тавы, ‑ая, ‑ае.
Тое, што і фасфарытны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
фосфори́товый фасфары́тавы.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
phosphite
[ˈfɑ:sfaɪt]
1.
n.
фасфары́т -у m. (го́рная паро́да)
2.
adj.
фасфары́тавы, фасфары́тны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)