факто́тум

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. факто́тум факто́тумы
Р. факто́тума факто́тумаў
Д. факто́туму факто́тумам
В. факто́тума факто́тумаў
Т. факто́тумам факто́тумамі
М. факто́туме факто́тумах

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

факто́тум

(лац. fac totum = рабі ўсё)

уст. давераная асоба, якая выконвае чыё-н. заданне, даручэнне.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)