фабрыка́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. фабрыка́цыя
Р. фабрыка́цыі
Д. фабрыка́цыі
В. фабрыка́цыю
Т. фабрыка́цыяй
фабрыка́цыяю
М. фабрыка́цыі

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

фабрыка́цыя ж., уст., разг., ирон. фабрика́ция; см. фабрыкава́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

фабрыка́цыя, ‑і, ж.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. фабрыкаваць.

[Ад лац. fabricatio — выраб.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фабрыка́цыя ж.

1. уст. Verfértigung f -, Hérstellung f -, Ánfertigung f -;

2. перан.:

фабрыка́цыя фальшы́вак die Hérstellung von Fälschungen;

фабрыка́цыя чу́так das Áufbringen von Gerüchten

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

фабрыка́цыя

(лац. fabricatio = выраб)

1) уст. вытворчасць вырабаў фабрычным спосабам;

2) стварэнне чаго-н. няякаснага ў вялікай колькасці;

3) перан. распаўсюджванне чаго-н. ілжывага, фальшывага.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

фабрыкава́ць, -ку́ю, -ку́еш, -ку́е; -ку́й; -кава́ны; незак., што.

1. Вырабляць што-н. фабрычным спосабам (уст.).

2. перан. Рабіць ці распаўсюджваць што-н. ілжывае, фальшывае (неадабр.).

Ф. дакументы.

Ф. злосныя плёткі.

|| зак. сфабрыкава́ць, -ку́ю, -ку́еш, -ку́е; -ку́й; -кава́ны (да 2 знач.).

|| наз. фабрыка́цыя, -і, ж. і фабрыкава́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

фабрика́ция ж., перен. фабрыка́цыя, -цыі ж.; майстрава́нне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

fabrykowanie

н.

1. выраб;

2. фабрыкацыя, падробка;

fabrykowanie aktu — фабрыкацыя дакумента

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Fabrikatión f -, -en вытво́рчасць, вы́раб, фабрыка́цыя

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

КІЧ (ад ням. Kitsch таннасць, безгустоўнасць),

стэрэатыпнае псеўдамастацтва, якое не мае маст.-эстэт. каштоўнасці; спецыфічная з’ява, якая адносіцца да ніжэйшых пластоў масавай культуры. Тэрмін «К.» узнік у 19 ст. ў Германіі. Для К. характэрны імітацыя форм, звязаных у масавай свядомасці з прэстыжнымі формамі культуры, фабрыкацыя прымітыўнай, разлічанай на знешні эфект пачуццёва-прыемнай прыгажосці. Праявіўся практычна ва ўсіх галінах культуры, найб. пашырэнне атрымаў у жывапісе (т. зв. «салонны» жывапіс), літаратуры (бульварная літаратура), эстр. музыцы і розных формах быт. аздаблення. З 1960-х г. элементы К. выкарыстоўваюць поп-арт і некат. кірункі постмадэрнізму.

т. 8, с. 313

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)