уче́ние
1. (действие) вучэ́нне, -ння ср., навуча́нне, -ння ср.;
вре́мя уче́ния час вучэ́ння (навуча́ння);
ко́нчить уче́ние ско́нчыць вучэ́нне (навуча́нне);
быть в уче́нии вучы́цца;
2. (наука, теория) вучэ́нне, -ння ср.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
учение
Том: 35, старонка: 334.
Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)
вучэ́нне ср.
1. (действие) уче́ние; обуче́ние;
час вучэ́ння — вре́мя уче́ния (обуче́ния);
2. (наука, теория) уче́ние;
мічу́рынскае в. — мичу́ринское уче́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
навуча́нне ср.
1. уче́ние, обуче́ние;
ско́нчыць н. — ко́нчить уче́ние;
2. (наставление) назида́ние, поуче́ние, наставле́ние; нравоуче́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
кабала́II (учение, что-л. магическое) кабала́, -лы́ ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
рэвізава́ць сов. и несов., в разн. знач. ревизова́ть;
р. ка́су — ревизова́ть ка́ссу;
р. вучэ́нне — ревизова́ть уче́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
КЕ́ПЕН (Уладзімір Пятровіч) (8.10.1846, С.-Пецярбург — 22.6.1940),
метэаролаг і кліматолаг. Вучыўся ў Пецярбургскім ун-це. У 1872—75 у Гал. фіз. абсерваторыі, у 1875 пераехаў у Германію, потым у Аўстрыю. Навук. працы па кліматалогіі, агульнай, сінаптычнай і марской метэаралогіі. Вывучаў кліматычныя ўмовы розных раёнаў Зямлі, паўтаральнасць і рух цыклонаў і антыцыклонаў, уплыў сонечнай актыўнасці на надвор’е і клімат, кліматы мінулага і інш. Стварыў класіфікацыю кліматаў Зямлі.
Тв.:
Рус. пер. — Климатоведение: Общее учение о климате. СПб., 1912;
Основы климатологии: (Климаты земного шара). М., 1938.
т. 8, с. 232
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
КЁЛЬРОЙТЭР ((Kölreuter) Іозеф Готліб) (27.4.1733, г. Зульц, Германія — 12.11.1806),
нямецкі батанік. Скончыў Цюбінгенскі ун-т (1755). У 1756—61 у Пецярб. АН (з 1766 ганаровы чл.), у 1763—69 дырэктар бат. саду ў г. Карлсруэ (Германія). Адзін з заснавальнікаў метаду штучнай гібрыдызацыі раслін. Увёў у селекцыйную практыку метад рэцыпрокных (узаемных) скрыжаванняў, адкрыў з’явы гетэрозісу і самастэрыльнасці, апісаў апыленне з дапамогай насякомых, дыхагамію, высветліў ролю нектару, назіраў раздражняльнасць тычынак.
Тв.:
Рус. пер. — Учение о поле и гибридизации растений. М.; Л., 1940.
т. 8, с. 243
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
кабала́ I ж. (долговое обязательство, вид рабства, порабощение) кабала́
кабала́ II ж. (средневековое учение, полное суеверий и мистики) кабала́
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ВОЛЬФ ((Wolff) Каспар Фрыдрых) (18.1.1734, Берлін — 22.2.1794),
прыродазнавец, адзін з заснавальнікаў эмбрыялогіі. Акад. Пецярбургскай АН (1867) (1767). Вучыўся ў Берліне (1753—55) і Гале (1755—59). З 1768 узначальваў кафедру анатоміі Пецярбургскай АН. Навук. працы па эмбрыялогіі, параўнальнай анатоміі і вывучэнні пачварнасці і заган развіцця (тэраталогіі). Праца «Тэорыя зараджэння» (1759) адыграла значную ролю ў барацьбе з прэфармісцкімі ідэямі аб пераўтварэнні ўсіх частак арганізма ў яйцы і метафіз. ўяўленнямі пра нязменнасць відаў, у абгрунтаванні эпігенезу. Заклаў асновы вучэння пра індывід. развіццё арганізма — антагенез.
Літ.:
Гайсинович А.Е. К.Ф.Вольф и учение о развитии организмов. М., 1961.
т. 4, с. 269
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)