ухна́ль спец. вухна́ль, -ля́ м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ухналь

Том: 35, старонка: 322.

img/35/35-322_1685_Ухналь.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

вухна́ль, -ля́ м., спец. ухна́ль

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Вухна́ль ’падкоўны гвозд’ (Мядзв., Нас., Шат., БРС), вухна́лік (Нас. Доп., Байк. і Некр.), укр. (в)ухна́ль, (г)ухналь, рус. ухна́ль. Праз польск. ufnal, hufnal з ням. Hufnagel ’тс’ (Брукнер, 592; Фасмер, 4; Рудніцкі, 1, 502; Кюнэ, Poln., 111).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)