Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ускра́ек, -ра́йку м. край;
у. ле́су — край ле́са
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ускра́ек, ‑крайку, м.
Крайняя частка якой‑н. прасторы. Над ускрайкам лесу, дзе пачыналіся жоўтыя пяскі, зазвінела песня ляснога жаваранка.Колас.Касцы стаялі на ўскрайку дарогі і з жалем глядзелі на знясіленых людзей.Прокша.// Край стала, ложкі і пад. Алена падышла, села на ўскрайку Галінага ложка, загаварыла зноў.Марціновіч.Маша зноў пагладзіла яго белую галоўку, затым адышла і села каля процілеглага ўскрайку стала.Мележ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ускра́екм..
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ускра́ек Самы край, канец, ускраіна поля, лесу, берага ракі (БРС). Тое ж ускра́й (Нас., Слаўг.), ускрэм'е (Ст.-бел.), карёмачка (Слаўг.), ускра́іна (БРС).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
ускра́й², -ю, мн. -і, -яў, м. (разм.).
Тое, што і ускраек.
На ўскраі лесу.
Легчы на ў. лавы.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
outskirts
[ˈaʊtskɜ:rts]
n., pl.
1) ускра́ек -йку m., ускра́іна f. (напр. вёскі, ле́су)
2) прадме́сьце n. (го́раду)
3) узьле́сьсе n., узьле́сак -ку m. (ускра́іна ле́су)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
акра́ек Край нізіны, ускраек лесу, берагавіна (Сал.). Тое ж акраёк. (Слаўг.).
□ ур. Акрайкі (балота) каля в. Яскавічы Сал.
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
brzeg, ~u
м. бераг;
brzeg lasu — край (ускраек) лесу; узлессе;
brzeg sukni — бераг сукенкі;
złocone ~i książki — пазалочаны (залаты) абрэз кнігі;