унія́тка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. унія́тка унія́ткі
Р. унія́ткі унія́так
Д. унія́тцы унія́ткам
В. унія́тку унія́так
Т. унія́ткай
унія́ткаю		 унія́ткамі
М. унія́тцы унія́тках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

унія́тка ж., ист. униа́тка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

унія́тка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да уніят.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

униа́тка унія́тка, -кі ж.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Uniat [ˈju:nɪət] n. унія́т; унія́тка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

unitka

ж. уніятка

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Greek Catholic [ˌgri:kˈkæθlɪk] n. грэка-като́лік; грэка-каталі́чка; унія́т; унія́тка

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Uniate

[ˈju:niət]

1.

n.

вунія́т, унія́т -а m., вунія́тка, унія́тка f.

2.

adj.

вунія́цкі, унія́цкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)