умля́ўт

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. умля́ўт
Р. умля́ўта
Д. умля́ўту
В. умля́ўт
Т. умля́ўтам
М. умля́ўце

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

умля́ўт м., лингв. умля́ут

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

умля́ўт м. грам. Úmlaut m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

умля́ут лингв. умля́ўт, -та м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

umlaut [ˈʊmlaʊt] n. ling. умля́ўт, чаргава́нне гало́сных

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

umlaut

[ˈʊmlaʊt]

n.

1) умля́ўт у герма́нскіх мо́вах

2) знак умля́ўту – ¨ (напр. у няме́цкім süss)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)