улі́чванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. улі́чванне
Р. улі́чвання
Д. улі́чванню
В. улі́чванне
Т. улі́чваннем
М. улі́чванні

Крыніцы: nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

улі́чванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. улічваць ​1 — улічыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

учи́тывание

1. улі́чванне, -ння ср.;

2. улі́чванне, -ння ср., падлі́чванне, -ння ср.;

3. дыскантава́нне, -ння ср.; см. учи́тывать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Rücksicht f -, -en (auf A)

1) пава́га, пава́жнае ста́ўленне (да каго-н.)

2) улі́чванне, звярта́нне ўва́гі (на што-н.);

mit ~ (auf A) беручы́ пад ува́гу (што-н.), зважа́ючы (на што-н.);

óhne ~ auf die Persónen не звярта́ючы (ува́гі) на асо́бы;

kéine ~ auf etw. néhmen* не лічы́цца з чым-н.

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)