узвалі́цца

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, зваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. узвалю́ся узва́лімся
2-я ас. узва́лішся узва́ліцеся
3-я ас. узва́ліцца узва́ляцца
Прошлы час
м. узвалі́ўся узвалі́ліся
ж. узвалі́лася
н. узвалі́лася
Загадны лад
2-я ас. узвалі́ся узвалі́цеся
Дзеепрыслоўе
прош. час узвалі́ўшыся

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

узвалі́цца сов., разг. (налечь всей тяжестью) взвали́ться; навали́ться

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

узвалі́цца, ‑валюся, ‑валішся, ‑валіцца; зак.

Разм.

1. Наваліцца, налегчы ўсім цяжарам на каго‑, што‑н. Узваліцца грудзьмі на стол. □ [Грасыльда:] — Хачу бацьку разбудзіць, а не магу крыкнуць... Не падымуся нават, як хто на плечы ўзваліўся.. Пташнікаў.

2. Напасці з лаянкай на каго‑н.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

узвалі́цца разм. sich mit dem gánzen Gewícht légen (на што-н. auf A)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

взвали́ться узвалі́цца.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

узва́львацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца; незак.

1. Незак. да узваліцца.

2. Зал. да узвальваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)