уду́маць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
уду́маю |
уду́маем |
| 2-я ас. |
уду́маеш |
уду́маеце |
| 3-я ас. |
уду́мае |
уду́маюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
уду́маў |
уду́малі |
| ж. |
уду́мала |
| н. |
уду́мала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
уду́май |
уду́майце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
уду́маўшы |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
уду́маць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што.
Разм. Надумаць, прыдумаць што‑н. Я паціснуў плячыма: што сталася сёння з жонкаю? — Ты нешта ўдумала сабе? Сачанка. // Уздумаць. [Віктар:] — Толькі не ўдумай яму [кіраўніку] сказаць гэта ў вочы — на ўсё жыццё ворага нажывеш... Савіцкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)