угру́зіць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
угру́жу |
угру́зім |
| 2-я ас. |
угру́зіш |
угру́зіце |
| 3-я ас. |
угру́зіць |
угру́зяць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
угру́зіў |
угру́зілі |
| ж. |
угру́зіла |
| н. |
угру́зіла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
угру́зь |
угру́зьце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
угру́зіўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
угру́зіць сов., разг. увязи́ть, завязи́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
угру́зіць, угружу, угрузіш, угрузіць; зак., каго-што.
Разм. Даць глыбока ўвязнуць, засесці ў чым‑н. ліпкім, сыпкім. Вось гэта грэбля — бяда і гора... Пакуль праедзеш яе — духі вытрасеш.., а ў мокрае лета і каня ўгрузіш, і сам, як д’ябал, у гразі выкачаешся. Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
завязи́ть сов., разг.
1. угра́зіць, угру́зіць;
2. (в чём-л. узком) ушчамі́ць.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)