уга́дчыца
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
уга́дчыца |
уга́дчыцы |
| Р. |
уга́дчыцы |
уга́дчыц |
| Д. |
уга́дчыцы |
уга́дчыцам |
| В. |
уга́дчыцу |
уга́дчыц |
| Т. |
уга́дчыцай
уга́дчыцаю |
уга́дчыцамі |
| М. |
уга́дчыцы |
уга́дчыцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
уга́дчыца ж., разг. уга́дчица
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
уга́дчыца, ‑ы, ж.
Жан. да угадчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
уга́дчица уга́дчыца, -цы ж., адга́дчыца, -цы ж.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)