уара́ць
дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Будучы час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
уару́ |
уаро́м |
| 2-я ас. |
уарэ́ш |
уараце́ |
| 3-я ас. |
уарэ́ |
уару́ць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
уара́ў |
уара́лі |
| ж. |
уара́ла |
| н. |
уара́ла |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
уары́ |
уары́це |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| прош. час |
уара́ўшы |
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
уара́ць сов., разг. (смочь обработать пахотой) вспаха́ть;
дзёрн так уро́с, што не ўара́ць — дёрн так врос, что не вспаха́ть
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
уара́ць, уару, уарэш, уарэ; уаром, уараце; зак., што (пераважна з адмоўем «не»).
Разм. Змагчы апрацаваць ворывам, з цяжкасцю ўзараць. [Дар’я Якаўлеўна:] — Пачалі мы кусты на полі высякаць, карчаваць. А дзёран узяўся — ні ўкапаць, ні ўараць. Місько.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)