тыфо́ід

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. тыфо́ід
Р. тыфо́іду
Д. тыфо́іду
В. тыфо́ід
Т. тыфо́ідам
М. тыфо́ідзе

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

тыфо́ід, -ду м., мед. тифо́ид

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тыфо́ід, ‑у, М ‑дзе, м.

Спец. Лёгкая форма брушнога тыфу.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

тыфо́ід

(ад тыф + -оід)

уст. лёгкая форма брушнога тыфу.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

тифо́ид мед. тыфо́ід, -ду м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тыфо́ідны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да тыфоіду, выкліканы тыфоідам. Тыфоідная гарачка. // Які выклікае тыфоід. Тыфоідны мікроб.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)