ту́зганы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ту́зганы ту́зганая ту́зганае ту́зганыя
Р. ту́зганага ту́зганай
ту́зганае		 ту́зганага ту́зганых
Д. ту́зганаму ту́зганай ту́зганаму ту́зганым
В. ту́зганы (неадуш.)
ту́зганага (адуш.)		 ту́зганую ту́зганае ту́зганыя (неадуш.)
ту́зганых (адуш.)
Т. ту́зганым ту́зганай
ту́зганаю		 ту́зганым ту́зганымі
М. ту́зганым ту́зганай ту́зганым ту́зганых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ту́зганы

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. ту́зганы ту́зганая ту́зганае ту́зганыя
Р. ту́зганага ту́зганай
ту́зганае		 ту́зганага ту́зганых
Д. ту́зганаму ту́зганай ту́зганаму ту́зганым
В. ту́зганы (неадуш.)
ту́зганага (адуш.)		 ту́зганую ту́зганае ту́зганыя (неадуш.)
ту́зганых (адуш.)
Т. ту́зганым ту́зганай
ту́зганаю		 ту́зганым ту́зганымі
М. ту́зганым ту́зганай ту́зганым ту́зганых

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Ту́згаць ‘тузаць, цягаць’ (Ласт., Сцяшк. Сл., Стома Сл.; смарг., Сл. ПЗБ), ту́зґыць, тузґы́ць ‘тузаць’ (мёрск., Нар. сл.), тузгану́ць ‘пацягнуць’ (Стома Сл.), ‘рэзка пацягнуць, ірвануць’ (в.-дзв., Сл. ПЗБ), ту́згацца ‘важдацца, намагацца нешта зрабіць’ (Рэг. сл. Віц.). Параўн. рус. валаг. ту́згать ‘біць, калаціць’ (СРНГ), апошняе паводле лінгвагеаграфічнай характарыстыкі пярэчыць меркаванню Саўкі (Запісы, 1999, 23, 57) пра запазычанне слова з літоўскай мовы (параўн. літ. tūzgė́ti ‘ляскаць, шчоўкаць’), што пацвярджае анаматапеічны характар лексемы. Сюды ж тузґані́на ‘тузаніна’ (мёрск., Нар. словатв.), тузганы ‘які тузаецца, торгаецца’ (У. Дубоўка, гл. Каўрус, Словаклад).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)