трэнерскі - Пошук

трэ́нерскі

прыметнік, адносны

	адз.			мн.
	м.	ж.	н.	-
Н.	трэ́нерскі	трэ́нерская	трэ́нерскае	трэ́нерскія
Р.	трэ́нерскага	трэ́нерскай трэ́нерскае	трэ́нерскага	трэ́нерскіх
Д.	трэ́нерскаму	трэ́нерскай	трэ́нерскаму	трэ́нерскім
В.	трэ́нерскі (неадуш.) трэ́нерскага (адуш.)	трэ́нерскую	трэ́нерскае	трэ́нерскія (неадуш.) трэ́нерскіх (адуш.)
Т.	трэ́нерскім	трэ́нерскай трэ́нерскаю	трэ́нерскім	трэ́нерскімі
М.	трэ́нерскім	трэ́нерскай	трэ́нерскім	трэ́нерскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

трэ́нерскі тре́нерский

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

трэ́нерскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да трэнера. Трэнерская школа.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трэ́нерскі Trainer- [´trɛ:- i ´tre:-];

трэ́нерскі саве́т Trainerrat m -es, -räte

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)

трэ́нер, -а, мн. -ы, -аў, м.

Спецыяліст, які займаецца трэніроўкай спартсменаў.

Т. валейбольнай каманды.

Т. па дзюдо.

|| ж. трэ́нерка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак (разм.).

|| прым. трэ́нерскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

тре́нерский трэ́нерскі.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

АКАДЭ́МІЯ ФІЗІ́ЧНАГА ВЫХАВА́ННЯ І СПО́РТУ,

вышэйшая навуч. ўстанова. Засн. ў 1937 у Мінску як Бел. ін-т фіз. культуры на базе Мінскага тэхнікума фіз. культуры, з 1993 акадэмія. У 1994/95 навуч. г. ф-ты: аздараўленчай і лячэбнай фізкультуры, пед., трэнерскі, завочнага навучання, павышэння кваліфікацыі. Навучанне дзённае і завочнае. Аспірантура з 1966. Прымае да абароны кандыдацкія і доктарскія (з 1992) дысертацыі.

Да арт. **Акадэмія фізічнага выхавання і спорту**. Заняткі ў зале біямеханічнай стымуляцыі.

т. 1, с. 182

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

саве́т, ‑а, М ‑веце, м.

1. (з вялікай літары). Орган дзяржаўнай улады, які ажыццяўляе дыктатуру рабочага класа і з’яўляецца формай палітычнай арганізацыі сацыялістычнага грамадства. Вярхоўны Савет СССР. Савет Саюза. Савет Нацыянальнасцей. Вярхоўны Савет БССР. Раённыя Саветы народных дэпутатаў. // толькі мн. (Саве́ты, ‑аў). Пра Савецкую ўладу. Мацней сціскаючы вінтоўкі, Саветы пойдзем бараніць. Глебка.

2. Назва некаторых органаў дзяржаўнага кіравання, якія складаюцца з выбарных або прызначаных асоб і маюць кіраўнічае значэнне ў жыцці дзяржавы, у дзейнасці якой‑н. галіны гаспадаркі. Савет Міністраў СССР. Рэспубліканскі Савет прафесійных саюзаў.

3. Распарадчы або дарадчы калегіяльны орган пры якой‑н. установе, арганізацыі, таварыстве і пад. Савет Бяспекі ААН. Вучоны савет інстытута. Педагагічны савет школы. Савет атрада. Мастацкі савет тэатра. Камандзірскі савет. Трэнерскі савет спартыўнага таварыства.

•••

Савет старэйшыя — орган сесіі Вярхоўнага Савета СССР.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Verbum