тпру́канне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
| Н. |
тпру́канне |
| Р. |
тпру́кання |
| Д. |
тпру́канню |
| В. |
тпру́канне |
| Т. |
тпру́каннем |
| М. |
тпру́канні |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
тпру́канне ср., разг. тпру́канье
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
тпру́канне, ‑я, н.
Разм. Дзеянне паводле знач. дзеясл. тпрукаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тпру́канье разг. тпру́канне, -ння ср.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Тыр-р — так спыняюць каня (Сцяц.), тыр‑р‑р ‘стой (да каня)’ (астрав., Ск. нар. мовы). Вакалізаваны волевыяўленчы выклічнік, параўн. тр-р-р, тпру (гл.). Сюды ж ты́рканьня ‘тпруканне’, ты́ркаць ‘тпрукаць’, ты́ркнуць ‘тпрукнуць’ (Юрч. СНЛ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)