Та́рту

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, нескланяльны

адз.
Н. Та́рту
Р. Та́рту
Д. Та́рту
В. Та́рту
Т. Та́рту
М. Та́рту

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Та́рту г. Та́рту нескл., м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Тарту (г.) 6/361; 9/188; 10/238— 239

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Тарту

т. 15, с. 444

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Та́рту нескл. м. Tártu n -s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Tartu

[ˈtɑ:rtu:]

г. Та́рту

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Дэрпт (г.), гл. Тарту

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Юр’еў (г.), гл. Тарту

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

«Ванемуйне» (тэатр, Тарту) 11/480

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Ашо́сцік ’пярэдняя пляцоўка перад вусцем печы’ (Касп.), рус. пск. ашосток (Тр. прибалт. диал. конф. 1968 г., Тарту, 1970, 182). З а‑шосцік месца, якое знаходзіцца каля шастка (стаяка на прыпечку, які падтрымлівае казырок печы)’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)