тапі́льшчык
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
тапі́льшчык |
тапі́льшчыкі |
| Р. |
тапі́льшчыка |
тапі́льшчыкаў |
| Д. |
тапі́льшчыку |
тапі́льшчыкам |
| В. |
тапі́льшчыка |
тапі́льшчыкаў |
| Т. |
тапі́льшчыкам |
тапі́льшчыкамі |
| М. |
тапі́льшчыку |
тапі́льшчыках |
Крыніцы:
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
тапі́льшчык, ‑а, м.
Той, хто займаецца тапленнем чаго‑н. Тапільшчык воску.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
тапі́льшчыца, ‑ы, ж.
Жан. да тапільшчык.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)