табуно́вы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. табуно́вы табуно́вая табуно́вае табуно́выя
Р. табуно́вага табуно́вай
табуно́вае		 табуно́вага табуно́вых
Д. табуно́ваму табуно́вай табуно́ваму табуно́вым
В. табуно́вы (неадуш.)
табуно́вага (адуш.)		 табуно́вую табуно́вае табуно́выя (неадуш.)
табуно́вых (адуш.)
Т. табуно́вым табуно́вай
табуно́ваю		 табуно́вым табуно́вымі
М. табуно́вым табуно́вай табуно́вым табуно́вых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

табу́нны и табуно́вы табу́нный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

табу́нны і табуно́вы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да табуна; які ўтрымліваецца ў табуне. Табунныя коні. Табунная конегадоўля.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

табу́н, -а́, мн. -ы́, -о́ў, м.

Статак коней, а таксама аленяў і некаторых іншых капытных жывёл.

|| прым. табу́нны, -ая, -ае і табуно́вы, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

табу́нный табуно́вы, табу́нны;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)