сіньяры́на, -ы, мн. -ы, -ры́н, ж.

У Італіі — форма ветлівага звароту да дзяўчыны; паненка.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сіньяры́на

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. сіньяры́на сіньяры́ны
Р. сіньяры́ны сіньяры́н
Д. сіньяры́не сіньяры́нам
В. сіньяры́ну сіньяры́н
Т. сіньяры́най
сіньяры́наю		 сіньяры́намі
М. сіньяры́не сіньяры́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2025, актуальны правапіс)

сіньяры́на ж. синьори́на

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

сіньяры́на, ‑ы, ж.

У Італіі — форма ветлівага звароту да дзяўчыны; паненка.

[Іт. signorina.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сіньяры́на

(іт. signorina)

форма ветлівага звароту да дзяўчыны ў Італіі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

синьори́на сіньяры́на, -ны ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)