сіліко́н

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. сіліко́н сіліко́ны
Р. сіліко́ну сіліко́наў
Д. сіліко́ну сіліко́нам
В. сіліко́н сіліко́ны
Т. сіліко́нам сіліко́намі
М. сіліко́не сіліко́нах

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

сіліко́н, -ну м., хим. силико́н

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Сілікон 1/395

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

сіліко́н

(ад лац. silex, -icis = крэмень)

сінтэтычнае крэмнійарганічнае злучэнне, якое надае гідрафобнасць тканінам, будаўнічым матэрыялам і інш.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

силико́н хим. сіліко́н, -ну м.;

силико́ны мн. сіліко́ны, -наў;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)