сэпты́чны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
сэпты́чны |
сэпты́чная |
сэпты́чнае |
сэпты́чныя |
| Р. |
сэпты́чнага |
сэпты́чнай
сэпты́чнае |
сэпты́чнага |
сэпты́чных |
| Д. |
сэпты́чнаму |
сэпты́чнай |
сэпты́чнаму |
сэпты́чным |
| В. |
сэпты́чны
сэпты́чнага |
сэпты́чную |
сэпты́чнае |
сэпты́чныя |
| Т. |
сэпты́чным |
сэпты́чнай
сэпты́чнаю |
сэпты́чным |
сэпты́чнымі |
| М. |
сэпты́чным |
сэпты́чнай |
сэпты́чным |
сэпты́чных |
Крыніцы:
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
сэпты́чны
(гр. septikos = гніласны)
звязаны з захворваннем сэпсісам.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
сэ́псіс, -у, м. (спец.).
Цяжкае інфекцыйнае захворванне, якое выклікаецца хваробатворнымі мікробамі.
|| прым. сэпты́чны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
septic
[ˈseptɪk]
adj.
сэпты́чны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)