супо́льніцкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
супо́льніцкі |
супо́льніцкая |
супо́льніцкае |
супо́льніцкія |
| Р. |
супо́льніцкага |
супо́льніцкай
супо́льніцкае |
супо́льніцкага |
супо́льніцкіх |
| Д. |
супо́льніцкаму |
супо́льніцкай |
супо́льніцкаму |
супо́льніцкім |
| В. |
супо́льніцкі (неадуш.)
супо́льніцкага (адуш.) |
супо́льніцкую |
супо́льніцкае |
супо́льніцкія (неадуш.)
супо́льніцкіх (адуш.) |
| Т. |
супо́льніцкім |
супо́льніцкай
супо́льніцкаю |
супо́льніцкім |
супо́льніцкімі |
| М. |
супо́льніцкім |
супо́льніцкай |
супо́льніцкім |
супо́льніцкіх |
Крыніцы:
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012,
tsblm1996,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
супо́льніцкі, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да супольніка (у 2 знач.), супольніцтва; уласцівы супольніку. Супольніцкія інтарэсы.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
супо́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.
1. Таварыш па сумеснай дзейнасці, паплечнік, аднадумец; кампаньён.
2. Саўдзельнік, хаўруснік у якіх-н. злачынных справах.
|| ж. супо́льніца, -ы, мн. -ы, -ніц.
|| прым. супо́льніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
соо́бщнический саўдзе́льніцкі, супо́льніцкі; уст. хаўру́сніцкі;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)