Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Сумне́ў ’сумненне’ (Ласт., Янк. 3.; Беларусіка, 19, 230; PC, 1999, 2, 83), сумні́ў ’сумненне, нерашучасць’ (Сцяшк. Сл.; PC, 1999, 2, 83). Аддзеяслоўны назоўнік з нулявым канчаткам ад сумнявацца, гл. Формы з ‑і‑, а таксама сумніўны лічацца ўкраінізмамі (Станкевіч, Язык, 597), аднак гэтаму пярэчыць лінгвагеаграфія, гл. Пацюпа (там жа, 1151); магчыма, пад уплывам сумліў, сумліўны, гл. сумлеў.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Zwéifelm -s, - сумне́нне, сумні́ў;
áußer állen ~ безумо́ўна, бясспрэ́чна;
~ trágen* сумнява́цца;
in etw. (A) ~ sétzen сумнява́цца ў чым-н.;
etw. in ~ stéllen [zíehen*] падвярга́ць што-н. сумне́нню;
j-m ~ benéhmen* рассе́йваць чые́-н. сумне́нні;
kéinen ~ áufkommen lássen* не дапуска́ць [дапушча́ць] сумне́ння
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)