субліма́т

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. субліма́т
Р. субліма́ту
Д. субліма́ту
В. субліма́т
Т. субліма́там
М. субліма́це

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

субліма́т, -ту м., хим. сублима́т

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

субліма́т, ‑у, М ‑маце, м.

1. У хіміі — прадукт сублімацыі.

2. толькі мн. (субліма́ты, ‑аў). У геалогіі — мінеральныя ўтварэнні, якія адкладаюцца на месцы выхаду вулканічных газаў.

[Ад лац. sublimatus — высока падняты.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сублима́т хим. субліма́т, -ту м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

sublimate

[ˈsʌblɪmeɪt]

1.

v.i. Chem.

1) сублімава́ць

2) ачышча́ць

2.

adj.

сублімава́ны

3.

n.

субліма́т -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)