стэно́зны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. стэно́зны стэно́зная стэно́знае стэно́зныя
Р. стэно́знага стэно́знай
стэно́знае		 стэно́знага стэно́зных
Д. стэно́знаму стэно́знай стэно́знаму стэно́зным
В. стэно́зны (неадуш.)
стэно́знага (адуш.)		 стэно́зную стэно́знае стэно́зныя (неадуш.)
стэно́зных (адуш.)
Т. стэно́зным стэно́знай
стэно́знаю		 стэно́зным стэно́знымі
М. стэно́зным стэно́знай стэно́зным стэно́зных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

стэно́зны мед. стено́зный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

стэно́зны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае адносіны да стэнозу, звязаны з ім.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

стено́зный стэно́зны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)