стыро́л

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. стыро́л
Р. стыро́лу
Д. стыро́лу
В. стыро́л
Т. стыро́лам
М. стыро́ле

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

стыро́л, -лу м., хим. стиро́л

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

стыро́л, ‑у, м.

Вадкае пахучае рэчыва, якое здабываецца са смалы некаторых трапічных дрэў і выкарыстоўваецца ў парфумерыі, мылаварэнні і пад.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Стырол 8/496

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

стырол

т. 15, с. 229

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

стыро́л

(ад гр. styraks = пахучая смала + -ол)

вадкае пахучае рэчыва, якое здабываецца са смалы некаторых трапічных дрэў і выкарыстоўваецца ў парфумерыі, мылаварэнні і інш.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

стиро́л хим. стыро́л, -лу м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ВІНІЛБЕНЗО́Л,

гл. Стырол.

т. 4, с. 184

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

вінілбензо́л

(ад вініл + бензол)

тое, што і стырол.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

полістыро́л

(ад полі- + стырол)

высокамалекулярнае злучэнне, прадукт полімерызацыі стыролу; служыць для атрымання пластмас, якія выкарыстоўваюцца ў электратэхніцы, будаўніцтве, для вырабу лінз, лакаў, плёнак і інш.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)